et verhaal van de Blue Legend Kennels

Het was nooit daadwerkelijk onze bedoeling om een Cardigan Kennel te beginnen. In onze jongere jaren, zouden wij nooit geloofd hebben dat wij onze harten zouden verliezen aan dergelijke kort-gebeende langhorige honden.
Want op dat ogenblik waren wij de trotse eigenaars van een horde wilde huskies, met, volgens ons bescheiden standpunt een perfecte bouw, doch met weinig of geen discipline, maar met de mooie en uitzonderlijke gave van prachtige en mooie sleehonden te zijn.
 
Wij brachten jaren met onze exclusieve vrienden door. Aangezien zij absoluut geen waakhonden waren hadden wij altijd een Newfoundlander om ons huis door de jaren te beschermen. Huskies en Newfoundlanders maken een perfecte match gezien zij allebei honden van de Noordelijke landen zijn. Maar uiteindelijk hield het rennen met onze honden op - gebrek aan tijd en misschien gebrek aan echte ambitie voor het mushen. Zo hielden wij enkele huskies over als huisdieren - tot zij ons verlieten om in de hemel van de honden te gaan rusten.
 
Aangezien wij ook druk bezig waren met paarden (en nog steeds trouwens) en er altijd van hielden om honden rond ons te hebben, besloten wij begin 2000 om een hond te zoeken die samen met paarden kon vertoeven. Wij namen de beslissing om een koe- of herdershond te zoeken. Je moet weten dat herders in een verscheidenheid aan kleuren, hoogte, vorm bestaan wat de keuze ervan niet gemakkelijker maakte. Wij hadden echter één belangrijk criteria  - de hond moest een "Blue merle" kleur hebben. Deze criteria had als gevolg het drastisch beperken van de keuze aan honden en wij concentreerden ons dan op de Australische herder en Australische sheep dog met een kleine optie voor de Border collie.
 
Doch, na het controleren van enkele honden aan het werk, vonden wij hen een beetje "overreactief" - te zenuwachtig voor ons. Na verder zoeken, vielen onze zinnen op de Cardigan. Zoals eerder verteld vonden wij zijn fysieke eigenschappen niet werkelijk een troef, maar na het zien van enkele Blue merle foto's kwamen we tot de conclusie dat het een eerder charmante hond was. Zijn karakter scheen ook het beste bij onze manier van leven te passen. Braaf, gehoorzaam, sociaal - alert, intelligent, speels en sportief wanneer nodig en gevraagd om.
Dus besloten wij om naar een honden show te stappen om er onze eerste "levende" cardi's te zien. Een lieve Franse dame (zij zal nooit weten hoeveel haar verkoopbekwaamheden ons leven heeft beïnvloed) toonde ons twee varianten van de Welsh Corgi: n.l. de cardigan en de pembroke. Zij gaf ons alle essentiële informatie en het adres van een ernstige en bekend kweker in Frankrijk. Wij contacteerden M. & Mej. Boulon en na een tijdje waren we de eigenaars van een vrouwelijke Blue Merle puppy genaamd "Tiny Blue Toon of St. Hilaire's Park. Zij stal onmiddellijk onze harten. Niet alleen was zij een zachtaardig huisdier, maar ook een goed gebalanceerde hond met een perfecte bouw voor tentoonstellingen.
Zo namen wij deel aan verscheidene shows met succes. Haar punten waren altijd zeer goed.
 
Aangezien het avontuur met slechts één hond een beetje saai leek, begonnen wij spoedig naar een andere cardi te zoeken. Surfend op het net, ontdekten wij een Finse dame die blijkbaar uitstekend werk in het fokken van cardigans deed. Meri Tuli Aalto was een bekende kweekster en de trotse eigenares van de Yardican kennels. Zij hielp ons in de keuze van een reu puppy en in februari 2003 gingen wij onze cardigan aan het vliegveld afhalen.  Hij droeg de naam "Yardican Lapland Legend" en wij herdoopten hem in Shooter.
 
Shooter had alles om een showhond te worden, maar hij onderscheidde zich spoedig als een sportieve hond. Daarom lieten we hem niet aan alle shows deelnemen, want er moest een keuze gemaakt worden.  Of Shooter "vetmesten" en hem verhinderen om te lopen en te spelen opdat hij de gewenste "show" look zou hebben, of gewoon genieten van zijn super sociale, en sporty dog kwaliteiten. Wij kozen voor de laatstgenoemden.
 
Een ding resulteerde in een andere. In 2004 verwachtte Tiny puppies. Aangezien wij niet als dubieuze  kwekers wilden worden beschouwd, besloten wij een kennelnaam aan te vragen. Onze puppies zouden "Blue Legend" als achtervoegsel aan hun naam dragen wat eigenlijk een mengeling is van een deel van Tiny en Shooter's stamboom namen. Wij besloten ook dat indien er een Blue merle puppy in het nest was wij hem of haar zouden houden. Wij hadden 5 mooie puppies waarvan 4 driekleurige brindle point teefjes en één Blue merle reutje. Dawson werd onze tweede dekreu.
Omdat het niet mogelijk was om verder met Tiny te kweken besloten we enkele jaren geleden om een teefje aan te schaffen.  Haar naam "Crazy Love de la Caverne des anges" doet ze veel recht aan.  Boogie (zo noemen wij haar) is een pracht van een hond.  Ondertussen heeft ze ons in 2010, tien prachtige puppies gegeven - allemaal lief en mooi zoals hun ouders.  Eentje is nu in het bezit van ons dochter Naomi.  Zijn naam Jay of the Blue Legend.
 
Ons Doel
 
De Blue Legend Kennels wensen een hond te promoveren, waarvan zij overtuigd zijn dat hij in de huidige Centraal en Zuid Europese landen ondergewaardeerd is. Deze middelgrote hond biedt voordelen zoals robuustheid, vriendelijkheid, intelligentie, een veelzijdigheid aan eigenschappen die aan de potentiële koper zouden moeten worden onthuld. Wij onderstrepen het woord potentieel, want de cardigan blijft een hond - die door zijn gestalte - alleen door een beperkte soort mensen geapprecieerd wordt.
Om voor deze grote hond in een kleine verpakking een campagne te voeren is het belangrijk om de kenmerken van zijn persoonlijkheid te openbaren. Het ontvangen van enkele linten en bekers isniet alleen een welkome beloning, maar is tevens een duidelijk bewijs  dat we correcte honden kweken zowel in bouw als in karakter.
Onze puppies gaan slechts door goed geïnformeerde personen kunnen worden gereserveerd - zij zullen een contract tekenen die hen levenslang zal binden aan deze mooie Welshe herdershond.